Περιφερειακή Ενότητα Δράμας

GreekEnglish (United Kingdom)BulgarianGermanFrenchRussianTurkish

Γρανίτης – Άγιος Παύλος – Οχυρό

Εκτύπωση

 Ο Γρανίτης βρίσκεται πάνω στον οδικό άξονα Δράμας – Νευροκοπίου, στις υπώρειες της βόρειας πλευράς του νοτιοδυτικού granitisτμήματος του Φαλακρού. Απέχει 11 km από το Νευροκόπι και 31 km από τη Δράμα. Παλαιότερα το χωριό ήταν χτισμένο χαμηλότερα, στις δυο όχθες του ομώνυμου ρέματος, σήμερα όμως έχει μετακινηθεί προς το δρόμο. Ο Γρανίτης ήταν από παλιά γνωστός για το εξαίρετο κλίμα του, γεγονός που εξηγεί της ίδρυση εκεί σανατορίου, κατά τα προπολεμικά χρόνια και παιδικών κατασκηνώσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας, κατά τα μεταπολεμικά. Τοekklisia χωριό βρίσκεται επί της στενωπού που ενώνει την πεδιάδα της Δράμας με το λεκανοπέδιο του Νευροκοπίου, δηλαδή μέσα στη δίοδο, στην είσοδο της οποίας φρουρούσαν κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τα οχυρά Λίσσε και Πυραμυδοειδές. Η παλιά μεταβυζαντινή εκκλησία του Γρανίτη είναι μια τρίκλιτη ξυλοστεγή βασιλική του 1837 αφιερωμένη στους Ταξιάρχες. Σήμερα ο Γρανίτης διαθέτει δυο σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες και πολυσύχναστες ταβέρνες. Για μια καλύτερη γνωριμία με την περιοχή του Γρανίτη Απαιτείται οπωσδήποτε πεζοπορία. Υπάρχουν πολλές καλές διαδρομές, που όλες τους διασχίζουν πυκνά δάση καπό οξιές και βαλανιδιές ανάμεσα στις οποίες εμφανίζονται και οπωροφόρα δέντρα (καρυδιές, αιωνόβιες καστανιές, κερασιές, φουντουκιές, αχλαδιές κ.τ.λ., απομεινάρια από παλιότερες δεντροκαλλιέργειες.

Από τις πεζοπορικές διαδρομές η πιο δύσκολη αλλά και η πιο δημοφιλής είναι εκείνη που οδηγεί στην κορυφή «Άγιος Παύλος» granitis11(1769 μέτρα). Το μονοπάτι αρχίζει, από το εγκαταλελειμμένο πλέον σανατόριο, που βρίσκεται προς Δυσμάς του χωριού, στη στέγη του παλιού κτηρίου έχουν φυτρώσει διάφορα δέντρα, κατά το πλείστον λεύκες. Το μονοπάτι ακολουθεί νότια κατεύθυνση και διατρέχει μια τέτοια ποικιλία βλάστησης που δίνει στον παρατηρητικό πεζοπόρο την εντύπωση βοτανικού κήπου. Στην αρχή δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία. Όταν όμως βγαίνει από το δάσος και μπαίνει στην ψευδοαλπική ζώνη, στον αυχέsanatorioνα που είναι γνωστός ως «Τραπέζι», τότε αρχίζει να γίνεται ανηφορικό. Τα λιβάδια στη ζώνη αυτή νωρίς την άνοιξη (Μάρτιο ή και αρχές Απριλίου), καλύπτονται από μεγάλες αποικίες κράκων που σχηματίζουν λαμπρές κίτρινες ή γαλάζιες περιοχές και δημιουργούν χρωματική αντίθεση με τις λευκές επιφάνειες του χιονιού που επιμένει. Η διαδρομή συνεχίζεται έτσι ως τους πρόποδες του υψώματος από όπου αρχίζει για τον πεζοπόρο η πραγματική περιπέτεια. Η ανάβαση στην κορυφή απαιτεί απόφαση και καλή φυσική κατάσταση. Υπάρχει μονοπάτι αλλά, για συντομία, είναι δυνατή και η κάθετη ανάβαση. Αυτή η δεύτερη γίνεται πραγματικά βήμα βήμα. Σε κάποια σημεία ανάμεσα στα ασβεστολιθι-κα πετρώματα υπάρχουν βάραθρα που καταλήγουν στο κενόmonopati και κόβουν ακόμα περισσότερο την ήδη κομμένη από την απότομη ανηφόρα ανάσα. Για την ανάβαση απαιτείται το μεγαλύτερο μέρος του ορειβατικού χρόνου που υπολογίζεται σε τρείς συνολικά ώρες. Εξυπακούεται ότι για τους αμύητους χρειάζονται πολύ περισσότερες. Πλησιάζοντας προς την κορυφή, αρχίζει να διακρίνεται το εκκλησάκι του Αγίου Παύλου, το οποίο έκτισε εκεί επάνω ο στρατός το 1952. Είναι ένα μικροσκοπικό κτίσμα, μέσα στο οποίο χωρά μόνο ένας άνθρωπος. Όταν ή ανάβαση τελειώνει, η επιθυμία για το άναμα ενός κεριού, είναι όντως ακατανίκητη. Το μικρό εκκλησάκι δεν έχει πόρτα. Έχει πέσει από τις θύελλες που δέρνουν την ανεμοδαρμένη κορυφή. Μερικά ταλαιπωρημένα κεριά υπάρχουν όμως….

Η εμπειρία τη κορυφής του Αγίου Παύλου, είναι δύσκολο να περιγραφεί. Αν έχει καθυστερήσει λίγο ο χειμώ2νας, ενδέχεται η μια πλευρά του υψώματος, η βορινή, η προς το Λεκανοπέδιο του Νευροκοπίου, να είναι ακόμη καλυμμένη από χιόνια, ενώ η νότια, η προς την κοιλάδα του Αγγίτη να είναι στεγνή και ηλιόλουστη. Προς την πλευρά του Λεκανοπεδίου, φαίνονται από ψηλά οι καταβόθρες του Οχυρού, οι οποίες τροφοδοτούν τον Αγγίτη, από την άλλη μεριά δεν είναι ορατές. Όμως στο οπτικό πεδίο, εγγράφεται ολόκληρη η πεδιάδα της Δράμας μέχρι το Παγγαίο και τους Φιλίππους, προσφέροντας μια αίσθηση κυριαρχίας και δεν υπάρχει ίσως μεγαλύτερη «Ηδονή», με την επικούρεια σημασία του όρου, από λίγο δροσερό νερό ή ένα πορτοκάλι την oxuroώρα της ανάπαυσης στη λιακάδα, προτού ξεκινήσει η κάθοδος που είναι ασφαλώς λιγότερο κοπιαστική για τα πνευμόνια, για τα πόδια όμως εξίσου ή και περισσότερο επίπονη από την άνοδο. Αν δεν υπάρχει διάθεση ή δυνατότητα για πεζοπορία, μπορεί ένα καλό όχημα που διαθέτει τετρακίνηση να φτάσει ως τη θέση «Τραπέζι», από όπου μπορεί ο επισκέπτης να πάρει μια ιδέα της οπτικής εμπειρίας που προσφέρει η κορυφή του Αγίου Παύλου. Η οδική προσέγγιση ξεκινά από τον Γρανίτη ακολουθώντας την αριστερή διακλάδωση του δρόμου με νότια κατεύθυνση. Ο δρόμος αρχικά, διασχίζει παλιές καλλιέργειες οπωροφόρων και συνdentraεχίζει για τρία περίπου χιλιόμετρα, ώσπου φτάνει σε μια σύγχρονη αγελαδοτροφική μονάδα, από όπου με δυτική κατεύθυνση, ανηφορίζει για να μπει στο δάσος. Η διαδρομή συνεχίζεται κάτω από τα δέντρα και φτάνει ως το εγκαταλελειμμένο λατομείο, που είναι και το τέρμα της οδικής διαδρομής.

Από το σανατόριο επίσης, ξεκινά ένας δασικός δρόμος που οδηγεί στο Λεκανοπέδιο και το Οχυρό. Είναι ο παλιός δρόμος Δράμας – Νευροκοπίου. Αυτή η διαδρομή, όταν πέσουν τα πέσουν τα πρώτα χιόνια, προσφέρεται για πεζοπορία και περιπέτεια. Τα δέντρα γέρνουν από το βάρος του χιονιού, τα χνάρια των αγριμιών στο απάτητο χιόνι, το βούλιαγμα των ποδιών μέσα στο χιόνι ως το γόνατο και οι ρίπες του παγωμένου αέρα, δίνουν στην πεζοπορία αυτή, ιδιαιτερότητα και ενδιαφέρον. Αρκεί μόνο να υπάρχει καλή συντροφιά και ένα θερμός με ζεστό τσάι.